Pomnik Witolda Pileckiego, autorstwa rzeźbiarza Jacka Kicińskiego i architekta Rafała Stachowicza z Siemianowic Śląskich, wkrótce stanie w Warszawie.

Wydano już pozwolenie na budowę pomnika rotmistrza Witolda Pileckiego na warszawskim Żoliborzu. Stołeczny Zarząd Rozbudowy Miasta ogłosił dziś przetarg na jego montaż w terenie.

Pomnik ma stanąć w północnej części pasa między jezdniami al. Wojska Polskiego. Nawiąże w ten sposób do miejsca, w pobliżu domu rotmistrza, gdzie Pilecki dołączył do łapanki, by znaleźć się wśród osób wywiezionych do obozu KL Auschwitz, w którym zorganizował ruch oporu.

Projekt pomnika został wybrany w konkursie, w którym zwyciężył projekt firmy „Morfes” S.C. autorstwa rzeźbiarza Jacka Kicińskiego i architekta Rafała Stachowicza z Siemianowic Śląskich.

Monument będzie miał formę sześcianu z granitu i betonu, który „przełamuje” rzeźba rotmistrza w mundurze i rogatywce, którego postać „wyłania się” z powstałej szczeliny.

Jak informuje stołeczny Ratusz, sprowadzono i pocięto już granit, z którego zostanie wykonana bryła pomnika, a wykonawca pracuje nad odlewem figury w brązie. Projekt rzeźby zaakceptować mieli także już przedstawiciele rodziny Witolda Pileckiego.

Ostatni etap prac ma polegać na przygotowaniu terenu oraz złożeniu elementów pomnika w jedną całość. Wydano już pozwolenie na budowę, a w piątek Stołeczny Zarząd Rozbudowy Miasta ogłosił przetarg na montaż, na który oferty można składać do 3 października br.

Witold Pilecki urodził się 13 maja 1901 r. Był bohaterem wojny polsko-bolszewickiej 1920 r. i uczestnikiem kampanii 1939 r. W okupowanej stolicy współtworzył Tajną Armię Polską. 19 września 1940 r. dobrowolnie dał się schwytać podczas łapanki i trafił do niemieckiego obozu Auschwitz, gdzie współtworzył siatkę obozowego ruchu oporu (Związek Organizacji Wojskowej).

W nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 Pilecki wraz z dwoma współwięźniami uciekł z obozu. W 1943–1944 służył w oddziale III Kedywu KG AK (m.in. jako zastępca dowódcy Brygady Informacyjno-Wywiadowczej „Kameleon”-„Jeż”). 11 listopada 1943 roku został awansowany do stopnia rotmistrza.

Brał udział w Powstaniu Warszawskim. W pierwszych dniach powstania walczył w szeregach 1 kompanii „Warszawianka” w budynku Wojskowego Instytutu Geograficznego. Później został zastępcą, a następnie dowódcą 2 kompanii I batalionu broniącej rejonu ulic Towarowej i Srebrnej ze składami Hartwiga., w tzw. Reducie Witolda.

W latach 1944-1945 przebywał w niewoli niemieckiej w oflagu w Murnau. Po wyzwoleniu obozu dołączył do II Korpusu Polskiego we Włoszech. W październiku 1945 r. wrócił do Polski, by prowadzić działalność wywiadowczą na rzecz II Korpusu.

tytuł

W maju 1947 r. został aresztowany przez funkcjonariuszy UB; był torturowany i oskarżony m.in. o działalność wywiadowczą na rzecz polskiego rządu na emigracji. 15 marca 1948 r. rotmistrz został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano 25 maja w więzieniu mokotowskim przy ul. Rakowieckiej.

Pośmiertnie (w 2006 roku) otrzymał Order Orła Białego, a w 2013 został awansowany do stopnia pułkownika.

Miejsce pochówku Pileckiego nigdy nie zostało ujawnione przez komunistyczne władze. Prawdopodobnie ciało rotmistrza wrzucono do dołów śmierci wraz z innymi ofiarami komunizmu na ”Łączce” Cmentarza Wojskowego na Powązkach.

Wszelkie informacje o dokonaniach i losie rtm. Pileckiego podlegały w PRL cenzurze. W 1990 r. został zrehabilitowany. Później odznaczono go pośmiertnie Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski i Orderem Orła Białego; w 2013 r. został awansowany do stopnia pułkownika. W 2009 r. pośmiertnie został mu nadany tytuł honorowego obywatela Warszawy.

Zespół Śląsk i Polska